Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Το χωροχρονικό συνεχές είναι η θεωρία στην οποία συναντώνται η φυσική, τα μαθηματικά, η φιλοσοφία και ο εσωτερισμός. Καμία προσέγγιση μεμονωμένα δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς αυτό το φαινόμενο, που η παραδοχή του οδηγεί τον ερευνητή πίσω στον εαυτό του.
Το χωροχρονικό συνεχές είναι η θεωρία που ενώνει το χώρο και τον χρόνο σε μία συνέχεια, όταν η ταχύτητα της παρατήρησης πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός.
Τα μαθηματικά μοντέλα προκειμένου να εξηγήσουν τις δυνάμεις που αναπτύσσονται από τον μικρόκοσμο των υποατομικών σωματιδίων μέχρι την κίνηση του σύμπαντος, οδηγούνται στην ανάγκη ύπαρξης 11 ή 26 διαστάσεων.
Ο ερευνητής καθώς βυθίζεται στις αναζητήσεις του, για να κατανοήσει ένα φαινόμενο που είναι αδύνατο να ερμηνευθεί από τις αισθήσεις, έχει δύο επιλογές:
- Να περιορίσει την έρευνα του αποκλειστικά στο επιστημονικό του μοντέλο, σε μια αποστειρωμένη ερμηνεία της θεωρίας.
- Να επανατοποθετήσει την έρευνα του σε σχέση με τη ζωή και το μέλλον της ανθρωπότητας, γιατί τελικά αυτός είναι ο σκοπός της επιστήμης.
Και σε αυτό το σημείο η φιλοσοφία μπορεί, πλέον, να βυθιστεί στα αχαρτογράφητα ύδατα ενός κόσμου αθέατου και απροσπέλαστου από την κοινή λογική.
Ποια είναι, λοιπόν, η φύση της πραγματικότητας, όταν η ζωή που αντιλαμβάνεσαι, οι άνθρωποι, τα αντικείμενα, οι καταστάσεις, ιδωμένα υπό το πρίσμα των 4, 11, ή 26 διαστάσεων, χάνουν τη μορφή που τα κάνει ορατά στη ζωή μας;
Ποιος είσαι εσύ, όταν όλος ο κόσμος σου είναι απλώς "ένα διαμέρισμα σε μια άγνωστη πόλη;"
Τελικά, η αντίληψη μας γύρω από την θεωρία του χωροχρονικού συνεχούς είναι το σημείο στο οποίο η προσωπικότητα αναζητά τον προαιώνιο εαυτό της, προκειμένου να ξορκίσει τους δαίμονες της καθημερινότητας της. Και, αν και σαφώς δεν το επιτυγχάνει, οι ερωτήσεις είναι ο δρόμος προς την λύτρωση... Γιατί, ναι η λογική ποτέ δεν θα δώσει απαντήσεις, η έννοια του χώρου και του χρόνου, ως ανεξάρτητες διαστάσεις είναι μέρος του μοντέλου εξέλιξης μας. Μα, στο βαθύ εσωτερικό μας σκοτάδι η λογική χάνει την δύναμη της και οι ερωτήσεις ίσως έχουν απάντηση...
Η θεωρία του χωροχρονικού συνεχούς είναι μόνο μια μικρή πύλη στην έννοια της απειροσύνης. Όποιος διαβεί αυτή την πύλη μπορεί να είναι μόνο φιλόσοφος.