Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Σκέψου πως σου προσφέρεται ένα μπουκάλι παλαιωμένο κρασί,
που περίμενε για σένα είκοσι χρόνια σε ένα σκοτεινό υπόγειο.
Το πίνεις στάλα-στάλα, γεύεσαι κάθε επαφή του με τα χείλη, τη
γλώσσα, τους αδένες στο λάρυγγα σου. Οι γευστικοί σου
κάλυκες σε πλήρη συγχορδία με τους χτύπους της καρδιάς σου
δίνουν ιδιαίτερο νόημα στη λέξη απόλαυση...
Το κρασί κάποια στιγμή βέβαια τελειώνει, μαζί και η απόλαυση
της στιγμής. Αυτό που μένει για λίγο ακόμη είναι ένα αίσθημα
πληρότητας.
Αλήθεια, όμως, θα απολάμβανες το ίδιο αν χρειαζόταν να πιεις
δέκα μπουκάλια από αυτό το υπέροχο νέκταρ;
Αν είχες πρόβλημα με το στομάχι σου θα μπορούσες να πιεις
έστω κι ένα ποτήρι με ευχαρίστηση;
Τελικά τι είναι αυτό που ορίζει το νόημα της ζωής μας;
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιδιαίτερη "μποτίλια με κρασί",
που τον περιμένει στο σκοτεινό υπόγειο που κρύβεται βαθιά
μέσα του. Και είναι μια απόλαυση που κανείς δεν μπορεί να του
την στερήσει, αρκεί ο ίδιος να τολμήσει να ανοίξει την πύλη της
ψυχής του, να λάβει το δώρο που του δόθηκε και να ορίσει το
μέτρο της απόλαυσης του.
Και βέβαια το να μοιράζεσαι το ποτό σου, όπως και τη ζωή με
τους αγαπημένους κάνει την απόλαυση μεγαλύτερη και την
καθημερινότητα πιο όμορφη.