Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό την προσπάθεια αποδόμησης της κ Καρυστιανού, είτε με επιχειρήματα που έχουν όντως μια λογική βάση, είτε όχι.
Το κύριο ερώτημα είναι: "Κάνει για πολιτικός η κ. Καρυστιανού;"
Θα απαντήσω με μια σειρά ερωτήσεων, (ως τροφή για σκέψη), στο ερώτημα μου:
-Η κοινωνία μας κάνει για πολιτικούς, που δεν είναι από τα γεννοφάσκια τους πολιτικοί, ή δημιουργήματα του κομματικού σωλήνα;
-Η κοινωνίας μας κάνει για πολιτικούς, που δεν έχουν πολιτική εμπειρία, αλλά τους οδηγεί η ανάγκη στην επιλογή τους;
-Η κοινωνία μας τι επιθυμεί πραγματικά από ένα πολιτικό, να κρίνεται από τα λόγια του ή από τα έργα του;
-Πόσο πολιτικός είναι κάποιος όταν δεν υπηρετεί τον λαό που τον ψήφισε, αλλά τους αθέατους μηχανισμούς της εξουσίας;
-Με ποιο κριτήριο ψηφίζουμε ως πολίτες;
Επόμενο ερώτημα για την κ. Καρυστιανού: "Πιστεύετε ότι θα λύσει τα κύρια προβλήματα του τόπου;"
Θα απαντήσω εγώ για σας..., γιατί νομίζω ότι με τους περισσότερους συμφωνούμε: Όχι!
Μα, θα καταλήξω κάπως έτσι: Όπως έλεγε ο Πλάτων, ο πολιτικός που μπορεί να υπηρετήσει το ρόλο του, είναι αυτός που δεν επιθυμεί την εξουσία, αλλά τον οδηγεί η ανάγκη στην επιλογή του.
Και η κυρία ανάγκη του τόπου μας είναι μία: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν η κ. Καρυστιανού κάνει για πολιτικός, αλλά αν οι πολίτες αυτού του τόπου θέλουν πολιτικούς, που με τα οποία λάθη τους, θα υπηρετούν την κοινωνία.
-Άλλες ερωτήσεις: Είναι δεξιά ή κ. Καρυστιανού; Επιλέγει συντηρητικές πολιτικές θέσεις ή όχι;
Εδώ θα απαντήσω μόνο εγώ:
Η δεξιά και αριστερή ιδεολογία στο νέο κόσμο που έρχεται, είναι μια αντιπαράθεση δίχως αντίκρισμα. Το πολίτευμα που υπηρετεί τους πολίτες αποδέχεται επιλογές έξω από το στενό ιδεολογικό αφήγημα, ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνίας.
Και η άποψη μου:
Η κ. Καρυστιανού είναι ένα φαινόμενο, που αναδύθηκε μέσα από τη φθορά και τη σήψη του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι ένα πρόσωπο που πάνω του θα αντικρίσουμε ένα Σωτήρα, αλλά έναν καθρέφτη... Έναν καθρέφτη που θέλει να μας δείξει πως είναι ο άνθρωπος που διεκδικεί αυτό που δικαιούται. Πως χρειάζεται να είμαστε όλοι μας απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα, που δεν μας υπηρετεί και δεν μας σέβεται.