Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Δεν ορίζει η ζωή τον άνθρωπο, ο άνθρωπος ορίζει τη ζωή. Και το αντίτιμο μιας ζωής με αληθινό νόημα είναι ένα τόσο λυτρωτικό συναίσθημα, που αξίζει όλους τους θησαυρούς του κόσμου. Είναι ο αληθινός παράδεισος της ψυχής.
Κι αν η ζωή δεν είναι παρά η φυλακή της ψυχής; Κι αν ο θάνατος είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά του ένσαρκου θανάτου;
Όταν δεν γνωρίζουμε το πριν και το μετά της ύπαρξης μας, πώς αντιλαμβανόμαστε τι είναι αληθινό;
Αυτό που ορίζει τη ζωή μας δεν είναι η λογική σκέψη. Αν ήταν έτσι δεν θα φοβόμασταν το θάνατο. Γαντζωνόμαστε από το γνωστό και αρνούμαστε το άγνωστο. Η σκέψη μας είναι αλληλένδετη με το συναίσθημα: αγαπάμε την ασφάλεια και τρομάζουμε με ότι την διαταράσσει. Ακόμη και ο πόνος είναι αποδεκτός όταν είναι κατανοητός.
Ο άνθρωπος αγνοεί πολύ περισσότερα απ' όσα γνωρίζει, μα το μόνο που έχει είναι το παρόν... Δεν έχει σημασία, αν τούτη τη στιγμή που με διαβάζεις, αναρωτιέσαι για τη ζωή και το θάνατο. Δεν έχει σημασία αν "σκοτώνεις την ώρα σου" με ένα κείμενο στα όρια του βαρετού... Υπάρχεις στο ΤΩΡΑ και αυτό που είσαι τώρα είναι το μόνο που σε χαρακτηρίζει πραγματικά.
Δώσε νόημα στις στιγμές σου, σε όποια κατάσταση ύπαρξης και αν βρίσκεσαι. Κι αν πάψεις ποτέ να υπάρχεις κι αν ο θάνατος είναι όντως θάνατος και κάθε κύτταρο σου ανακυκλωθεί στις ατραπούς της ύλης, ο χρόνος θα μεταφέρει τις μνήμες σου, θα τις κάνεις έμπνευση για τις επόμενες γενιές.