Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Γιατί γράφει ένας συγγραφέας; Αναζητώντας τη δόξα; Για το ταπεινό κίνητρο του βιοπορισμού; Για να εκφράσει ιδέες που πηγάζουν από μέσα του;
Δεν υπάρχει αθέμιτος σκοπός για κάποιον που ενδιαφέρεται να εκφραστεί με τον γραπτό του λόγο, για κάποιον που επιθυμεί να αποκτήσει αναγνωστικό κοινό σεβόμενος την εργασία του.
Μα, η κορωνίδα της συγγραφικής ανάγκης, αυτή που μπορεί να οδηγήσει σε αριστουργηματικά γραπτά είναι όταν την πένα του συγγραφέα την οδηγεί η επιθυμία να θεραπεύσει τον εαυτό του... Ίσως μόνο τότε μπορεί να επικοινωνήσει με τη Μούσα που καρτερά στις ανθρώπινες ψυχές, για να εκφράσει μέσα από ένα μοναδικό άνθρωπο, αυτό που αφορά τους πολλούς. Και σε αυτήν την περίπτωση δεν γράφει ο συγγραφέας το πόνημά του, αλλά μετουσιώνει στο χαρτί εκείνο που του απαγγέλει το ανεκδήλωτο μέρος της ψυχής του.
Ο καλός συγγραφέας δεν είναι μόνο ένας τεχνίτης του λόγου, αλλά ένας ταχυδρόμος ιδεών που του δόθηκαν. Καίνε την ψυχή του αυτές οι ιδέες, ώσπου να γίνουν, τελικά, βιβλίο.
Αν θέλεις, λοιπόν, να γίνεις καλός συγγραφέας, δεν αρκεί απλώς να μάθεις την τέχνη της γραφής, αλλά να βρεις τον τρόπο να επικοινωνείς με τη Μούσα.
Και έτσι θεραπεύεσαι, θεραπεύοντας.
Ένας τρόπος προσέγγισης της Μούσας, είναι όταν παύεις να λειτουργείς ως ρόλος, όταν δεν σε απασχολούν οι άλλοι, ούτε καν το αναγνωστικό σου κοινό. Γράφεις αυτό που καίει την ψυχή σου, δεν σε απασχολεί το φαινομενικό δρώμενο της ζωής, αλλά η σκιά της που ακολουθεί την ανθρώπινη φύση σε κάθε της δράση. Και τελικά, όταν επιτυχείς να γράφεις μόνο αυτό που αφορά εσένα, επιτυγχάνεις ταυτόχρονα να εκφράσεις και την αλήθεια των περισσότερων. Ακόμη, όμως και αν δεν σου προκύψει η εφήμερη αναγνώριση, έχεις κάνει το χρέος απέναντι στον εαυτό σου. Τότε η Μούσα, με κάποιο τρόπο, δηλωμένο ή άδηλο θα σε δικαιώσει!