Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Ένας άνθρωπος αποκτά αίσθηση της ταυτότητας του σχεδόν πάντοτε σε σχέση με τους άλλους. Οι άλλοι είναι όλοι αυτοί που μπορεί να μοιραστεί μαζί τους μνήμες, πολιτισμό, γλώσσα, ιστορία, παραδόσεις, κοινή αίσθηση των αξιών.
Τα σύνορα μιας χώρας δεν είναι ο περιορισμός της, τουλάχιστον δεν χρειάζεται να είναι, αλλά μια κοιτίδα κοινής σκέψης και τρόπου ζωής.
Στις μέρες μας έχει χαθεί το σύνορο, το όριο ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους. Η χώρα έγινε χώρος ...
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το πνεύμα της αλληλεγύης και της αγάπης μεταξύ των ανθρώπων, δεν μπορεί να ορίζεται από γεωγραφικά σύνορα. Ναι θα μπορούσε...
Μα το να αγαπάς, το να παρέχεις φροντίδα, δεν σημαίνει πως δεν διαφυλάσσεις την διαφορετικότητα σου, τον ιερό εαυτό. Και τούτος ο εαυτός αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον με αίσθηση της ταυτότητας που σου παρέχει η αλληλεπίδραση με τους ομοίους, για να μπορέσεις στη συνέχεια να κατανοήσεις και να αγκαλιάσεις εκ του ασφαλούς την διαφορετικότητα. Έτσι θα κερδίσεις τον Κόσμο και δεν θα χαθείς μέσα σ' αυτόν.
Σε μια χώρα και όχι σε χώρο, μπορεί να φιλοξενηθεί κάθε άνθρωπος, ιδέα, άποψη, αλλά οριοθετημένα στο πνεύμα των αξιών, των παραδόσεων και του πολιτισμού της χώρας.
Τα σύνορα μας δεν είναι το όριο, είναι η βεβαιότητα μας σε ένα Κόσμο αβεβαιότητας.
Γιατί όλοι θα θέλαμε να ζούμε σε χώρο, σε μια κοινωνία που θα την όριζε μόνο η αγάπη και το πνεύμα. Μα, αν η καρδιά του ανθρώπου δεν έχει σύνορα - και καλώς δεν έχει - ο νους μέσα από τα όρια εξελίσσεται.
Όταν κατανοήσουμε τούτη τη διαφορά, ίσως ο ψυχισμός μας πάψει να κατευθύνεται εντέχνως από αυτούς που μιλάνε για αγάπη, όταν προωθούν τον πόλεμο και την διάλυση των συνόρων.