Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ
Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
ΑΓΟΡΆΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΕΔΩ
ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΕΙΔΙ
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
ΑΓΟΡΆΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΕΔΩ
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
ΑΓΟΡΆΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΕΔΩ
ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ
Γιατί άραγε ερημώνει η ύπαιθρος;
Ερημώνει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλά μέρη του κόσμου.
Τα χωριά αδειάζουν, οι μνήμες που τα συνοδεύουν χάνονται.
Είναι η εξέλιξη της ζωής που στοιβάζει τους ανθρώπους σε πόλεις κλουβιά;
Η ανάγκη για διατροφή, εκπαίδευση, υγεία, εργασία, κοινωνικότητα, πολιτισμό, οδηγεί τους ανθρώπους στον αστικό ιστό;
Πιθανότατα όλα αυτά να ισχύουν, ακόμη και στην εποχή της τεχνολογίας, που πολλοί άνθρωποι εργάζονται μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή, επιλέγουν ένα αστικό τρόπο ζωής, γιατί τους παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια.
Πώς καταλήξαμε, όμως εδώ;
Όταν πακτωλόί χρημάτων έχουν δοθεί για έργα ασήμαντα, ακόμη και φαιδρά, γιατί η αστυφιλία δεν έχει αντιμετωπιστεί;
(Μήπως για τον ίδιο λόγο που δεν έχουν αντιμετωπιστεί και οι πυρκαγιές;)
Γιατί πολύ απλά οι κυβερνώντες-οι αληθινοί κυβερνώντες- δεν το επιθυμούν!
Οι μικρές κοινότητες είναι πυρήνες αλληλεγύης, πυρήνες στους οποίους το άτομο μπορεί να εκφράζει τα ιδιαίτερα του χαρακτηριστικά επ' ωφελεία δική του και της κοινότητας.
Σε μικρές, λειτουργικές κοινωνίες με πλούσιο φυσικό περιβάλλον και ανάλογη ποιότητα ζωής, (υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, τεχνολογικές παροχές, εργασία), να συνδράμει την καθημερινότητα των ανθρώπων, η ζωή αποκτά μια ιδιαίτερη ταυτότητα.
Σε ένα χαοτικό, αστικό περιβάλλον, στο οποίο αργά, αλλά σταθερά η ζωή μικραίνει, μέσα από την ανάγκη της πολύωρης μετακίνησης, μέσα από εικόνες και παραστάσεις ψυχοφθόρες, μέσα από το άγχος της επιβίωσης, μέσα από μια καθημερινότητα με πολλούς "αγνώστους" και λιγότερους "γνωστούς", ο Μεγάλος Αδελφός παρατηρεί και ελέγχει με τα δύο πιο σημαντικά του εργαλεία: το χρήμα και την τεχνολογία.
Δημιουργεί μια ζωή χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα και άρα περισσότερο έλεγχο.
Μα, η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται σε μεγάλους, αργούς κύκλους. Ίσως τόσο μεγάλους και τόσο αργούς, που η αλαζονεία της εξουσίας αρνείται να αποδεχτεί.
Είναι στη φύση του ανθρώπου, μετά από παλινδρομήσεις και κύκλους συνειδητοποίησης, να επιστρέφει στο κοινωνικό δρώμενο που μπορεί να υπηρετήσει το σχέδιο της ζωής του.
Τα χωριά και πάλι κάποια στιγμή θα επιστρέψουν! Οι κοινότητες και πάλι θα αναγεννηθούν, γιατί είναι η ίδια η ανάγκη της εξέλιξης της ζωής, να χρησιμοποιεί τους πόρους που θα την οδηγήσουν στο Αύριο.
Και οι μικρές κοινότητες είναι αυτοί οι πόροι, είναι οι πνεύμονες σε ένα κόσμο που δεν γνωρίζει πως να αναπνέει.
Ας οραματιστούμε, λοιπόν, αυτές τις μικρές κοινωνίες του Αύριο.
Ας επιλέξουμε τη ζωή και όχι την επιβίωση!
