Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Πάντα σαν λαός είμαστε τραγικός, λες και το αττικό θέατρο εξέλειψε από τα στάδια με την παρακμή του αρχαίου κόσμου, αλλά παρέμεινε στις ζωές μας. Έτσι ζήσαμε το θανατικό και την αναγέννηση πολλές φορές, το γέλιο και το δάκρυ ήταν η τροφή του δέντρου της Ελληνικής ιστορίας.
Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα..., που ήρθε η στιγμή στην τραγικότητα της φυλής μας να προστεθεί και η ντροπή.
Ποτέ ξανά δεν ευχαριστήσαμε τους δυνάστες μας, ποτέ ξανά δεν επιλέξαμε τον ψεύτη, τον προδότη, τον ελάχιστο να μας κυβερνήσει, ενώ γνωρίζαμε πως ήταν τέτοιος.
Η φωτιά και το νερό θαρρείς πως έρχονται να ξεπλύνουν την ντροπή μας: στη Μάνδρα, στο Μάτι, στα Τέμπη. Μα εμείς παραμένουμε ασάλευτοι να παρακολουθούμε τον πόνο των άλλων, να ανεχόμαστε και να επανεκλέγουμε πολιτευτές παρόλο που γνωρίζουμε ότι μας κοροϊδεύουν.
Ζούμε με σκυμμένο το πρόσωπο και υψωμένο το προσωπείο.
Πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουμε τελικά;