Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Με τις μαζικές, πλέον, μεταναστεύσεις της εποχής μας, λαθραίες ή μη, σχηματίστηκαν δύο αντίθετοι ιδεολογικοί πόλοι, οι οποίοι συγκρούονται στην πολιτική σκακιέρα.
Σε γενικές γραμμές ο ένας πόλος πρεσβεύει την διατήρηση του έθνους-κράτους για την προστασία των πολιτών που απαρτίζουν αυτά τα έθνη, ενώ ο άλλος πόλος βασιζόμενος στις αρχές της αλληλεγγύης και της αγαθούς συνύπαρξης επιθυμεί μία παγκόσμια κοινωνία του δικαίου και της ισότητας. Βέβαια, υπάρχουν και ενδιάμεσες αποχρώσες ιδεολογικές συνιστώσες, αλλά κατά κύριο λόγο η δυναμική εμφανίζεται ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους.
Ποιος, λοιπόν, έχει δίκιο...;
Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε παρατηρώντας τα συμβάντα του παρόντος, προφανώς ο καθένας θα εμείνει στην αρχική του θέση, όποια και αν είναι αυτή. Εξάλλου σχημάτισε άποψη με βάση τις πεποιθήσεις του και τον τρόπο που ερμηνεύει τα γεγονότα.
Η πολιτική, όμως, είναι η τέχνη του να δρας στο παρόν ενορχηστρώνοντας το μέλλον.
Η μετανάστευση, ειδικά των μουσουλμάνων, είναι απλώς ένας μηχανισμός των ισχυρών του κόσμου για την άλωση του τρόπου σκέψης του δυτικού πολίτη, με το υψηλό βιοτικό επίπεδο και την αντίστοιχη υψηλή αυτοεκτίμηση.
Η έννοια του έθνους, με όλες τις στρεβλώσεις της, παρέχει μία αίσθηση ταυτότητας στον πολίτη, στην οποία ορίζει την αξία του ως μέρος ενός συνόλου με κοινωνική συνοχή.
Και τι θα κάνουμε, θα ρίξουμε τους μετανάστες στη θάλασσα;
Το ερώτημα είναι ένα ψυχολογικό τρικ, που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα των εξουσιαστών, προκειμένου να δεχθεί ο πολίτης του δυτικού κόσμου την διάβρωση της πολιτισμικής του ταυτότητας.
Σαφώς και η βία δεν είναι επιλογή, παρ' εκτός κι αν χρειάζεται κάποιος να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους αγαπημένους.
Μα γιατί μας οδηγούν να πιστέψουμε, πως υπάρχουν μόνο δύο ακραίες επιλογές;
Γιατί αλήθεια δεν σώζουμε τους δεινοπαθούντες στον τόπο τους; Γιατί τους κλέβουμε τη ζωή και γινόμαστε φθηνό ξενοδοχείο γι' αυτούς;
Είναι δυνατόν να αφομοιωθούν λαοί με διαφορετική κοσμοθεωρία και στάση ζωής στη δυτική κοινωνία;
Όπως ανέφερα η πολιτική είναι η τέχνη του να δρας στο παρόν και να ενορχηστρώνεις το μέλλον. Και στο μέλλον η σύγκρουση πολιτισμών και θρησκειών είναι το μόνο ασφαλές σενάριο.
Ποιον θα ωφελήσει αυτή η σύγκρουση;
Μα τις "αγορές", που θέλουν φθηνά εργατικά χέρια και μουσουλμανικό δίκαιο στην καρδιά της Ευρώπης.
Ναι, λοιπόν, αγαπάμε τους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου, αλλά αν αγαπάμε, επίσης, τους εαυτούς μας και τον τρόπο ζωής μας, οφείλουμε να βάλουμε ένα όριο στην αθρόα προσέλευση τους και ένα μέτρο στην προσφορά μας.