Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Καίγεται η Ελλάδα, όπως και όλος ο κόσμος κάθε καλοκαίρι.
Γιατί;;;;
Φταίνε οι άνεμοι;
Μα, οι άνεμοι ταξιδεύουν σε αυτό τον τόπο τουλάχιστον από την εποχή του Αιόλου....
Φταίει ο δαίμονας της τεχνολογίας, οι κολώνες ηλεκτρικού ρεύματος και η ανθρώπινη δραστηριότητα;
Μα, η τεχνολογία μπορεί μόνο να προκαλέσει φωτιές και όχι να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά;
Φταίει η υπερθέρμανση του πλανήτη;
Μα, υπάρχουν περιοχές στον κόσμο που είχαν πάντα υψηλές θερμοκρασίες, με λίγες , όμως πυρκαγιές. Αλλά από την άλλη αν παίζει ρόλο η υπερθέρμανση, ποια τα αντίμετρα που χρησιμοποιούμε; Δυνατά κλιματιστικά, σε σπίτια κλουβιά, με τσιμέντο γύρω-γύρω για να μην κινδυνεύουμε;
Φταίνε οι εμπρηστές;
Αν όντως συμβαίνει αυτό, γιατί ποτέ δεν μαθαίνουμε γιατί βάζουν τις φωτιές, όταν τους συλλαμβάνουν;
Προφανώς, αν πρόκειται για εμπρησμούς, αυτή είναι η πιο πετυχημένη παράνομη δραστηριότητα στον κόσμο: ελάχιστοι συλλαμβάνονται, δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα γι αυτούς και δεν ερευνάται η αιτία της δράσης τους.
Φταίνε όλα τα παραπάνω συνδυαστικά;
ΝΑΙ!!!!
Μα πάνω από αυτά ευθύνεται ένα σύστημα που δεν έχει τη βούληση να αντιμετωπίσει το φαινόμενο των πυρκαγιών και ένας λαός, (όπως και οι περισσότεροι λαοί), που δεν σέβεται το δώρο και την ευλογία του να ζεις και να δημιουργείς σε ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον.
Γιατί οι φωτιές εξαφανίζουν την ομορφιά, τις περιουσίες και κάποιες φορές τραγικά τις ζωές των ανθρώπων.
Μα, πριν από αυτές η τοξικότητα έχει ήδη εξαφανίσει το μεγαλύτερο μέρος της αυτοεκτίμησης μας.