Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Η φύση έδωσε στους ανθρώπους πέη και αιδοία, δεν έδωσε κάτι άλλο που να ορίζει το φύλο τους. Και τα έδωσε για συγκεκριμένο λόγο. Εκτός κι αν κανείς νιώθει αμοιβάδα, (που πλέον είναι μια πιθανότητα). Το πως αισθάνεται κανείς με τις ορμόνες του και πως χρησιμοποιεί τα αναπαραγωγικά του όργανα είναι προσωπικό του δικαίωμα, εφόσον δεν βλάπτει τα δικαιώματα κάποιου άλλου. Εξάλλου η διαφορετικότητα είναι μέρος όλων των συστημάτων που συντηρούν ζωή και οφείλουμε να την αποδεχόμαστε διότι καλούμαστε να συμβιώσουμε μαζί της και να την κατανοήσουμε, αν ανήκουμε στην πλειοψηφία. Όμως, η διαφορετικότητα είναι ακριβώς αυτό: διαφορετικότητα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ορίζει τους κανόνες της ζωής. Όταν επεμβαίνουμε στις ανθρώπινες σχέσεις με τον ίδιο τρόπο που επεμβαίνουμε στο κλίμα, στην οικονομία, ή στην πολιτική η "μεγάλη εικόνα" εμφανίζει μία κατάσταση που διόλου δεν έχει να κάνει με τον ανθρωπισμό, αλλά με τα συμφέροντα.
Όσο για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, με το πρόσχημα ότι έτσι θα σωθούν από την ανέχεια και πιθανόν από τους κακοποιητικούς φυσικούς τους γονείς, το επιχείρημα αυτό κρύβει τόση υποκρισία, όσο και τα κροκοδείλια δάκρυα των δυτικών κοινωνιών για τα παιδιά που πεινάνε στην Αφρική. Όση και η υποκρισία των πολιτικών μέσων για τον κυρίαρχο λαό και την δημοκρατία… Την ευθύνη των ορφανών και κακοποιημένων παιδιών την έχουν οι κοινωνίες και οι πρόνοιες που υποχρεούνται να προσφέρουν. Όταν όμως αυτές δεν λειτουργούν δημιουργούν παραφυάδες, όπως ο γονέας 1 και γονέας 2, και με πρόσχημα την σωτηρία των ανήλικων δημιουργούν κοινωνική σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Διαίρει και βασίλευε λέγεται...
Στο τέλος, όμως, η φύση γνωρίζει, επιβραβεύει ή τιμωρεί. Κι αυτή υπήρχε πριν τον άνθρωπο και θα υπάρχει και μετά από αυτόν, όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο.
ΥΓ.: Και γιατί όχι στο μέλλον και γονέας 3, γονέας 4, γονέας 5....; Όταν ο γονιός γίνεται αριθμητικό σύμβολο όλα είναι πιθανά.