Όταν η ζωή που ονειρεύτηκες γίνεται μνήμη επώδυνη,
όταν η καρδιά σου ματώνει σε κάθε της χτύπο,
όταν έχεις υπερβεί τα όρια σου με κάθε δυνατό τρόπο,
τότε η μοίρα φέρνει στα χέρια σου ένα βιβλίο σαν αυτό...
Αν πεθάνω ξαφνικά και συναντήσω τον κριτή του άλλου κόσμου κι όταν αυτός με ρωτήσει ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που άφησες πίσω σου, θα του πω: «Να... Έγραψα ένα βιβλίο που μιλά για σένα!»
Η πρώτη κρίση, η πιο φοβερή απ’ όλες είναι αυτή που κάνει ο αληθινός εαυτός στην επίπλαστη φύση της γήινης προσωπικότητάς σου. Αυτός είναι ο αληθινός κριτής του άλλου κόσμου, η περιβόητη Ατομικότητά σου.
Όταν μια ψυχή αναδύεται απ’ τη μήτρα της επιθυμίας,ο Φύλακας Άγγελός της φτερουγίζει δίπλα της με ένα χρυσό κλειδί,το κλειδί της προσωπικής της ευτυχίας.
Κι αμέσως μετά, έρχεται το ποτάμι του χρόνου,να την ταξιδέψει στη λήθη και στην προσμονή της ζωής. Έτσι, η ψυχή πάντα αναζητάει το χρυσό κλειδί: στα πρόσωπα, στα πράγματα, στα γεγονότα...
Έχει ξεχάσει ότι ο Φύλακας Άγγελός της, λίγο πριν ανέβει στο ποτάμι του χρόνου, άφησε το χρυσό κλειδί πάνω στην πρώτη της ανάσα.
Αυτό το χρυσό κλειδί είναι ένα σύμβολο και μια ανάμνηση.
Όσο αναπνέεις στο ρυθμό της καρδιάς σου, θα ανακαλύπτεις ότι στη ζωή δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο προκλήσεις, δεν υπάρχουν λάθη, παρά μόνο άλλοι τρόποι να βιώσεις τον Εαυτό σου.
Καλοτάξιδος, θησαυρέ μου....
Άνθρωπε, δεν γεννήθηκες σε τούτη τη γη για να πουλήσεις τα όνειρά σου, φωτιά και νερό σε γέννησαν και η φωτιά σου δεν είναι για να θερμαίνει το σίδερο και το νερό σου δεν είναι για να λιμνάζει στους βάλτους. Γεννήθηκες για να γίνεις Ήλιος, να θερμάνεις την πλάση ολάκερη, γεννήθηκες για να γίνεις Ωκεανός, να ταξιδεύεις τις ψυχές στο λιμάνι τους. Άνθρωπε, τούτος μόνον είναι ο προορισμός σου.
Σε καλώ σε μια νέα στάση ζωής για τη φύση της πραγματικότητας και την τέχνη των ονείρων. Τα όνειρά σου είναι αληθινά ‒ και όχι απλώς μικρά συννεφάκια στον ουρανό των σκέψεών σου. Αν μάθεις να απαντάς στα «Γιατί» της ζωής σου, ίσως μπορέσεις να αντικρίσεις και τα «Πώς».
Πολύς λόγος έγινε τελευταία με τη δήλωση του 'Αρη Σερβετάλη, ο οποίος είναι πιστός χριστιανός, ότι η άμβλωση αποτελεί φόνο και η ορθή επιλογή είναι να φέρει κάνεις το παιδί στον κόσμο με οποιεσδήποτε συνθήκες (κατά δήλωσή του: "να το κυοφορήσει και μετά ας το πετάξει, ας το δώσει σε ένα ορφανοτροφείο..").
Προφανώς ο αναγνωρίσιμος ηθοποιός εκφράζει την πεποίθηση και τις αρχές της πίστης του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί έγκλημα την άμβλωση. Η αλήθεια είναι βέβαια πως η ζωή οφείλει να υπερτερεί του θανάτου, το μήνυμα της ζωής να είναι ισχυρότερο, προκειμένου να υπηρετήσει το σχέδιο της δημιουργίας που το συναντάμε παντού γύρω μας.
Τελικά, όμως, ποιος μπορεί να ορίσει τι είναι ζωή; Η σύλληψη σηματοδοτεί την έναρξη έμψυχης ζωής; Η επιστήμη σίγουρα δεν μπορεί να το ορίσει. Η μεταφυσική προσέγγιση υφίσταται, αλλά ποιους αφορά;
Και αν η χριστιανική θρησκεία θεωρεί πως η άμβλωση είναι φόνος, ως θρησκεία της αγάπης τι κάνει για να το αποτρέψει; Οι ελεημοσύνες και οι παρακλήσεις, είναι επιφανειακές προσεγγίσεις του προβλήματος. Γιατί το κύριο πρόβλημα, που έχει οδηγήσει σε αύξηση των αμβλώσεων, είναι η έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας, με την ταυτόχρονη διάλυση του κοινωνικού ιστού και η αύξηση των απαιτήσεων και του κόστους ζωής.
Και επειδή στο πέρας των χρόνων η Εκκλησία, ως οργανισμός, πάντα συντάχθηκε με τις υπάρχουσες εξουσίες για τον έλεγχο του ποίμνιού, πριν αναζητήσει εγκληματίες σε αυτούς που αδυνατούν να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο, ας αναζητήσει το έγκλημα στους κόλπους της.
Γιατί έγκλημα είναι να μην αντιδράς ως θρησκεία της αγάπης σε αυτούς που φτωχοποιούν τον τόπο και διαλύουν τον κοινωνικό ιστό. Μα αν υπηρετείς το δόγμα και όχι τον άνθρωπο, το βέβαιο είναι πως η πίστη σου, έχει ως όριο της την διαιώνιση της εξουσίας σου στο ποίμνιο.
Οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό, μα ο Θεός, όπως τον ορίζουν οι θρησκείες, δεν πιστεύει στον άνθρωπο.